Een vrouw met een fles wijn n een hangmat met een ondergaande zon
Flirty verhalen

Wiegend in de hangmat

Als ik een glas uit mijn keukenkastje pak, schiet er weer een felle pijnscheut door mijn schouder. Het is maar goed dat ik toch een afspraak heb gemaakt bij de fysiotherapeut want het wil maar niet overgaan. 
Na een val van een paard hield ik een hardnekkige schouderblessure over die eens in de zoveel tijd de kop op steekt. Gelukkig kan ik elke keer weer terecht bij mijn fysiotherapeut Bram. Type goedlachs, sportief, in voor een lolletje, maar altijd professioneel. En… bijzonder aantrekkelijk.
Hoe ik dat weet? Tijdens de behandelingen aan mijn schouder kon ik hem eens goed van dichtbij bekijken. Donker haar, grijze slapen, een lach van oor tot oor omhuld door de uitstraling van het stoutste jongetje van de klas. En vanmiddag mag ik weer naar deze leukerd toe. 

Omdat Bram toch eerst moet kijken wat er precies aan de hand is met mijn schouder en ik nu nog geen oefeningen hoef te doen, doe ik vandaag geen sportkleding aan. Weg uniboob sport-bh en platvoetgympen; ik ga voor een lichtblauwe hippiejurk met speelse sleehaksandaaltjes. 
Ook werk ik mijn make-up nog even bij. 
‘Andrea, wil jij even kijken of mijn make-up goed zit?’ vraag ik aan mijn lieve hulp in de huishouding. 
Ze trekt de stekker van de stofzuiger uit het stopcontact. ‘Ja, ziet er goed uit. Heb je een feestje?’
Ik schiet in de lach. ‘Nee, ik ga zo naar fysiotherapie.’
Andrea grinnikt. ‘Dat moet dan wel een hele leuke fysiotherapeut zijn.’
Ik wuif het weg en denk bij mezelf: je moest eens weten.
‘Sterkte!’ hoor ik Andrea nog zeggen terwijl ik de tussendeur achter me dicht trek. 
‘Dank je, tot volgende week.’

Een vrouw met ontblote schouder

Rustig wandel ik richting de praktijk. Normaal gesproken rol ik mijn taststok geroutineerd met mijn rechterhand over straat, maar die zeurderige pijn in mijn schouder noodzaakt mij om mijn weg te vinden met mijn linkerhand. Ik schiet in de lach als ik daardoor meerdere keren achter een opstaand randje bij hangen. 
Helaas gebeurt hetzelfde bij de drempel van de fysiotherapiepraktijk. Ik rol, mijn stok blijft hangen, prikt in mijn zij, ik kreun ‘oef’ en val half opzij. 
‘Hey Isa, dat is lang geleden!’ 
Brams glimlach weerklinkt in zijn woorden. 
Lacht hij om mijn funniest-home-video-momentje of is he just happy to see me
Ik recht mijn rug, steek mijn kin iets in de lucht, lach breeduit en antwoordt meteen: ‘Ja, dat is zeker lang geleden. Aan de ene kant goed natuurlijk, maar aan de andere kant wel jammer eigenlijk.’
De laatste opmerking was eruit voor ik er erg in had, maar hij gaat er niet op in.
‘Hoe is het met je?’
‘Heel goed,’ en ik vertel hem waar ik zoal mee bezig ben. 
Uiteraard vraag ik hem ook het hemd van zijn lijf. Of hij nog traint voor de marathon. Of hij nog last heeft van zijn knieblessure. Of hij het druk heeft met zijn werk.
‘Oeps, we zitten alweer zo lang te kletsen, laten we aan de slag gaan,’ onderbreekt hij onze kletspraat.
Dan schiet het me te binnen dat ik mijn bovenkleding natuurlijk uit moet doen… en precies daarom had ik voor een JURKJE gekozen. 
‘Eeeh…’ stamel ik terwijl ik berekenend aan mijn jurkje pluk.
‘Ik ben wel wat gewend hoor, trek maar gewoon uit.’
Geen probleem, die enorme correctieslip heb ik tenslotte niets voor niets links laten liggen vanmorgen!
‘Als je wilt heb ik hier een grote handdoek die je om je heen kunt slaan.’
‘Dank je.’

Afbeelding van vrouwenbillen met een slipje

Ik pak de handdoek en ik vouw ‘m rustig uit elkaar. Ik neem mijn tijd als ik ‘m om me heen sla. Ik wil dat hij naar me kijkt en draai mijn schouder naar hem toe. Lijkt het zo, of versnelt zijn ademhaling nou?
Hij trekt, duwt, draait en laat zijn vingers grondig over mijn spieren glijden. Ik kan niet voorkomen dat er overduidelijk kippenvel vanaf mijn rug via mijn nek naar mijn hoofdhuid trekt.
‘Au!’
En weg kippenvel.
‘Daar hebben we de boosdoener. Ik denk dat het toch een overbelaste spier is.’
Ik schiet in de lach. ‘Overbelast? Van een zumba-lesje krijgt iemand toch geen overbelaste schouder?’
‘Ik weet niet hoe wild jij danst,’ grapt hij met me mee.
‘Voor de zekerheid maak ik een echografie,’ en hij schakelt moeiteloos over naar zijn serieuze werkstand. 
‘Wellicht heeft het ook nog met je oude blessure te maken.’
Bram smeert koude gel op mijn schouder, hé daar heb je het kippenvel weer, en langzaam beweegt hij het apparaat over mijn schouder.
Bram gooit er allemaal vaktermen uit en probeert op de monitor aan te wijzen wat waar zit. Zien doe ik het sowieso amper en luisteren doe ik eigenlijk helemaal niet. Frunnik maar even aan mijn schouder, mijmer ik. 
‘Ik zal het in ieder geval even los masseren en je wat oefeningen meegeven voor thuis,’ zegt hij vriendelijk.
‘En wel doen, hè’ voegt hij er met een semi-strenge stem aan toe. ‘Ik ken je een beetje.’
‘Als jij een beetje je best doet met dat masseren, dan kneed je die blessure er toch zo uit?’ zeg ik plagerig terug.
Hij doet massageolie op mijn hand, wrijft het warm en legt zijn handen op mijn schouder. Geroutineerd kneedt hij mijn schouder. Waar dat in het begin nog een stekende pijn veroorzaakt, vervaagt het langzaam in een dragelijk dof gevoel. 
‘Dat voelt goed,’ zeg ik met een grote zucht.
Bram lacht: ‘Als je het lekker gaat vinden, is het tijd om te stoppen.’
‘Lekker is een groot woord, maar het voelt nu wel soepeler aan.’
‘Mooi, dat is precies te bedoeling.’
Als ik even later rustig terug naar huis loop, droom ik nog even weg bij het idee van wat er allemaal had kunnen gebeuren… En hij rook ook zo lekker. Geen overdreven aftershave, maar hij had een natuurlijke zoete geur… 
Dan trekt iets mijn aandacht. Mijn linkerhand leg ik op mijn schouder, zoals Bram dat eerder ook deed. Mmmmm… waar ik in gedachten smelt onder zijn aanraking, komt in werkelijkheid een snijdend gevoel opzetten.
Maar shit, dit keer is die pijn niet het gevolg van Brams professionele opsporingsmechanisme, maar van de zwaarte van mijn taststok. Had ik ‘m toch routinematig weer in mijn rechterhand vast.
Lachend wissel ik van hand en stuntel met een grote glimlach op mijn gezicht naar huis.

Het is inmiddels vier uur en de warmte van de zon begint iets af te nemen. Ik besluit die middag heerlijk in het uiterste puntje van mijn tuin in mijn hangmat te liggen met een luistertijdschrift.
Ik trek mijn jurkje over mijn hoofd uit en schiet een luchtig topje en kort broekje aan. Naast de hangmat zet ik een groot glas Ice-tea neer, laat mijn sandaaltjes van mijn voeten glijden en probeer enigszins elegant in de hangmat te gaan zitten. De tweepersoonshangmat wiegt een beetje heen en weer. Ik trek mijn benen op en laat mijn bovenlijf achterover zakken.
De hangmat schommelt nog wat als ik mijn oortjes in doe en een stugge voorleesstem in mijn oor begint met het voorlezen van LINDA.’s voorwoord. Heerlijk, even een momentje voor mezelf.
Ik zet het geluid zo zacht mogelijk, zodat ik het maar net kan horen, en sluit mijn ogen. 
Amber, de waargebeurde belevenissen van een high-class escort…” fluistert de vrouwenstem nu in mijn oor. Mijn eigen ademhaling vertraagt en ik merk dat ik wegzak in een dromerige roes.
Door de bomen door voel ik de warmte van zonnestralen op mijn benen. Ik hang mijn been over de rand van de hangmat en zwaai wat heen en weer. Er is een koeler windje opkomen zetten waardoor er een kleine rilling via mijn been naar boven trekt. Het doet me denken aan het kippenvel dat mij eerder die dag een prikkelend gevoel gaf. Geen koud briesje, maar een elektrisch geladen aanraking van Bram zette mijn zintuigen op scherp.

Wat als ik die handdoek niet om me heen geslagen had? Zou hij vanuit zijn ooghoek naar mijn kanten lingerie hebben gekeken? Zou hij ‘per ongeluk’ zijn ogen over mijn lichaam hebben laten glijden…? 
Een diepe zucht kan ik niet onderdrukken. Met een glimlach rond mijn lippen denk aan hoe de massage met zijn handen van mijn schouder via mijn nek, mijn bovenrug naar mijn onderrug had kunnen verplaatsen. Hoewel ik een warm gevoel in mijn binnenste voel opkomen, verschijnt er kippenvel op de plekken waarvan ik gewild had dat hij ze zou aanraken… strelen… en kussen. 
Enigszins verlegen sla ik mijn handen voor mijn gezicht. Maar de stoute gedachten blijven plagerig opkomen. Ik voel mijn blozende wangen en strijk er zachtjes overheen met mijn lange nagels. Ik laat mijn vingers via mijn kaaklijn en mijn hals afdwalen naar mijn decolleté. Als ik mijn vingertoppen langs het randje van mijn top via mijn ene naar mijn andere borst laat glijden, vloeit er een warm gevoel door mijn lichaam. 

Een vrouw ligt op haar rug in zwarte lingerie


Ik draai me om naar Bram en hij komt dichterbij. De lachrimpeltjes rond zijn ogen verraden direct zijn intentie. Ik buig voorover en houd mijn hoofd een beetje schuin. 
Op het moment dat ik me inbeeld dat hij me voor het eerst zoent, span ik de spieren in mijn lichaam aan en knijp ik mijn ogen dicht. Ik zoen hem terug, vol overgave. Ja, dit is wat ik wil. 
Mijn handen laat ik over mijn borsten glijden en grijpen mijn topje alsof ik het van me af wil scheuren. Verborgen in mijn hangmat achter in mijn tuin voel ik me vrij om mijn handen onder mijn shirt te schuiven. Ik raak mezelf aan op de plekjes die ik zo opwindend vind, ik streel de huid rond mijn navel en vlak onder mijn borsten. 
Ik laat Bram hetzelfde doen. Ongemerkt maakt hij mijn bh los en neemt mijn borsten in zijn handen. 
Ik knijp in mijn tepel en stuur ik mijn andere hand op verkenning naar beneden via mijn buik, langs mijn heup en mijn bovenbeen. Ik stroop het pijpje van mijn broek omhoog en laat mijn benen iets uit elkaar vallen. Ook mijn andere hand wordt getriggerd door de prikkels in mijn onderlijf en glijdt als vanzelf naar beneden. Ik adem diep in zodat ik die moeiteloos in mijn shortje kan schuiven. Ik span mijn bilspieren aan en duw mijn bekken iets omhoog. Omdat mijn geblesseerde schouder nog gevoelig is, gebruik ik mijn linkerhand om mezelf te betasten op het plekje dat inmiddels brand van verlangen. De doortastende aanraking van Bram jaagt de vlinders door mijn lichaam. 
Mijn schaamlippen zijn opgezwollen en voelen heerlijk zacht aan. Ik laat mijn vingers er moeiteloos tussen schuiven. 
Ik versnel het tempo niet, maar vertraag mijn bewegingen juist. Ik wil mijn climax zo lang mogelijk uitstellen en zo lang mogelijk genieten van mijn natural high.
Af en toe laat ik mijn middelvinger naar binnen glijden en streel ik mijn schaamlippen met mijn andere vingers. Dan wissel ik het af door met twee vingers rondjes over mijn klit te wrijven. Soms druk ik wat harder, om vervolgens weer terug te vallen op een zachte streling als ik merk dat de opwinding met te veel wordt.

In mijn droom plaagt Bram me, door eerst langzaam in mij te glijden, het tempo daarna op te voeren en vervolgens over te gaan op trage stevige en diepe stoten.  
Mijn orgasme bouwt zich al minuten op onder de steeds krachtiger wordende aanraking van mijn vingers. Maar ik laat haar pas ontladen als ik de beweging van mijn vingers vertraag en laat overgaat in een bijna onvoelbare streling. Er is geen weg meer terug. Mijn klit schreeuwt om de stevige aanraking van even daarvoor, maar ik weiger haar die te geven. 
Het tegenstrijdige gevoel vertrekt de explosie die mijn lichaam vervolgens teweeg brengt. Bram zoent me als mijn orgasme zich ontlaadt door middel van schokjes die steeds minder heftig door mijn lichaam trekken. 

Nadat ik mijn hoogtepunt bereikt heb en een beetje rozig bij bewustzijn kom, hoor ik een vrouwenstem zeggen: “Kijk voor de nieuwste recepten ook op linda.nl…’ 
Ik grinnik. De stem is stug door blijven lezen en inmiddels aanbeland bij de laatste rubriek.
Ik zet mijn luistertijdschrift uit en geniet in stilte nog even na van het lome gevoel dat bezit heeft genomen van mijn lichaam… wiegend in de hangmat, onder de streling van de laatste zonnestralen. 



Als reactie op dit verhaal ‘Wiegend in de hangmat’ schreef Hugo ’t IJzer onderstaand verhaal waarin hij op een wel heel spannende wijze de kant van Bram belicht.

Wat een vak – Geschreven door Hugo ’t IJzer

Ik heb zo’n beroep dat anderen soms het hoofd op hol jaagt. Ook mijn eigen hoofd, na al die jaren. Het had niet beter gekund, de match tussen wat ik altijd wilde worden en wat ik bèn geworden. Hoe goed kun je het treffen in je leven. 

Zo lang ik me kan herinneren, ben ik al een lijfmens. Ik was mama’s favoriete knuffelbeertje, wat zeker heeft geholpen. En in de blozende onschuld van mijn prille, vrije kindertijd was ik al tomeloos gefascineerd door wat mijn vingers teweeg konden brengen op allerlei stukjes huid. Achteraf vreemd dat ik pas laat, ver in mijn atheneumtijd, aan het meer serieuze werk toe kwam. Ik vond het een tijdlang lastig om te zien hoe veel van mijn speelkameraadjes van weleer steeds begerenswaardiger werden en tegelijkertijd ook steeds afstandelijker reageerden op mijn onbevangen aanrakingen. Er leek steeds minder te kunnen terwijl mijn verlangen naar, ja, naar wat precies, steeds dominanter werd. Het was een spannende maar ook verwarrende tijd. De gezellige warmte die vroeger zo vanzelf sprak, bleek alleen maar complexer te worden naarmate je groter werd, tenminste voor anderen. Het duurde jaren eer een paar heel gelukkige ontmoetingen me weer zicht gaven op een naadloze match van lekkere lust en eerlijke intimiteit. 

Het enige dat eigenwijs bleef dwarsliggen bij mijn verdere groei richting grotemensenwereld, was mijn vrijheidsdrang. Bindingsangst, niet meer en niet minder. De vrees dat elke relatie op den duur verzandt in plichtmatige sleur en de horizonbeperkende benepenheid van die zo geroemde exclusieve trouw. Of, positiever verwoord: een ononderbroken verlangen naar nieuwe ervaringen, de verse tinteling van een beginnende terreinverkenning met een beloftenvolle onbekende. 

Zwart-wit foto van een half mannelijk gezicht


Het werd een heuse lifestyle en nu, als gesettelde vijftiger zonder vaste relationele woon- of verblijfplaats, mag ik zeggen: Non, je ne regrette rien. Wat een magnifieke tijd om in te leven. En wat heb ik geleefd, wat heb ik beleefd. Gefeliciteerd met mezelf, en nog véle jaren, Bram.

Dat ik uiteindelijk fysiotherapeut ben geworden, staat eigenlijk los van het bovenstaande – een hele goeie vriend begon ermee en wilde graag een praktijkruimte met me opzetten – maar het is een vak dat me past als een handschoen. Ik heb er geen spijt meer van dat ik de sportacademie voortijdig vaarwel heb gezegd. Ik was sowieso niet competitief genoeg om een topper te worden in wat dan ook, maar ook miste ik de sociale component bij dat narcistische gezwoeg. Nu ben ik de hele dag met sport bezig, maar vooral ook met anderen. Je kunt mensen zo enorm gelukkig maken met je grondige kennis van hun lichaam en wat eraan schort. Het geeft zo’n bevrediging om een zere knie of rug onder jouw professionele touch te zien opleven. 

Neem I. Ze is net de deur weer uit. Het was al even geleden, maar haar schouderblessure speelt weer op en dat gaat zeker nog een paar sessies vergen. Maar het komt weer helemaal goed, want alles komt altijd goed in haar vrolijke universum, en ik verheug me op die sessies. Nooit, nooit laat ik de omgang met mijn cliënten in gevaar brengen door mijn gevoelsleven en dat kost me ook nooit moeite, want ik ben een verdomd goeie in m’n vak. Maar achter de prof schuilt ook een mens en I. is toch wel een klasse apart. Alleen al het feit dat ik haar nu toch ter sprake breng… Ik had me zo voorgenomen om het algemeen te houden. Zucht. 

Goed, I. dus. Het begon een half jaar geleden met een gevalletje manegepech. Ik doe veel schouders en via via kwam ze bij mij terecht. Aanvankelijk vroeg die schouder veel aandacht en lag ze dus vaak op mijn behandeltafel. Maar I. is een type dat half genezen al mooi zat vindt en eer het afsprakenboekje was afgewerkt was ze alweer vertrokken. Onhandig, zo’n patiënt die zich helemaal niet houdt aan haar oefenregime. De meesten wekken daarmee wat milde irritatie op, alsof ze je werk niet helemaal serieus nemen, maar van I. kun je niet anders dan gecharmeerd zijn. Bij iemand met haar levenslust speel je als fysio toch maar een bijrol in het genezingsproces. Maar haar lijf was zo mogelijk nog eigenwijzer dan zijzelf en daarom besloot ze vanmiddag de sessies maar weer eens te hervatten. 

‘Dat is lang geleden’, zei ik, meer enthousiast dan zakelijk. De praktijkruimte vulde zich meteen met een wolk van haar warme energie. De zomer deed haar goed en dat dartele flodderjurkje had niet passender kunnen zijn. Het land baadde al twee weken in een lome hittegolf, die ik weldadig vond en die me al een tijdlang wat zwoeler maakte dan anders. Dat jurkje moest straks onherroepelijk uit en ik onderdrukte ternauwernood het genoegen dat ik aan dat vooruitzicht beleefde. Had ze nou zelf niet bedacht dat dat bij de fysio niet zo handig is? Misschien juist wel… Hm. 

mannelijk torso


Het duurt even voor we aan de slag gingen. Er was veel bij te praten, maar de meeste vragen kwamen van haar. Ze is zo’n mensenmens dat ze niet loslaat eer ze je het hemd van het lijf heeft gevraagd. En ze onthoudt alles. Zelfs mijn oude knieblessure was haar bijgebleven. 

En jawel, daar ging het jurkje, na een kokette aarzeling die niet bij haar leeftijd paste, maar die zo sensueel was dat ik als een schooljongen moest slikken. Hallo zeg. Ik zie wekelijks tientallen ondergoederen… Maar niet altijd getooid met het geraffineerde kanten randje dat haar bh en haar slipje sierde. Zodra het jurkje neerdwarrelde, was ze de situatie weer meester. En hoe. Ze vleide zich neer op de behandeltafel alsof het een sofa was en ze besefte donders goed dat deze behandelaar/patiëntrelatie enigszins onder druk begon te staan. Net als ik. Die druk bouwde zich ook letterlijk op, in mijn gelukkig ruimvallende witte sportboxer. Ik probeerde mijn aandacht van haar gave, uitbundige welvingen af te leiden, maar deed niet al te zeer mijn best. Delen van mijn lichaam en geest raakten rap in de ban van de eerste van de zeven doodzonden van elke sportmasseur. Opwinding. 

Geroutineerd begon ik aan haar schouder. ‘Dat voelt goed’, zei ze met een grote zucht. Ze wist wellicht niet hoe goed ik me op mijn beurt bij die zucht voelde. Het was een hele gewone blessure, maar wel eentje van een steeds minder gewoon meisje. Het leek of ik haar gemist had. Ik was als een kind zo blij dat mijn handen haar weer mochten betasten, verwennen, genezen, verleiden. 

Wie verleidde wie? Ik paste er nog steeds hartstochtelijk voor op om niet af te dwalen (professional!) maar ze maakte het me met de minuut moeilijker. Even kreunde ze. Ik had de zere plek gevonden. Maar waarom dan dat schokje dat door haar heupen trok? En nog eens. Niets ontging me van wat zich onder dat verleidelijke velletje van I. afspeelde. 

‘Als je het lekker gaat vinden, is het tijd om te stoppen’, zei ik lachend, maar vooral tegen mezelf. Het was op ’t randje. Waarom zijn randjes zo onontkoombaar, zo onweerstaanbaar. Ik hunkerde naar een langzame, zedeloze afdaling langs haar ruggengraat, regelrecht de hel van de passie in. Langzaam maar krachtig, licht pulserend als de branding op een exotisch strand, voelend hoe haar bekken tegendruk geeft tegen mijn handen, dan zijdelings afbuigend naar haar heupen en langzaam terug langs haar flanken, de vingertoppen eindelijk tot rust brengend op haar goddelijk volle borsten. Alleen van opzij. Nog. En intussen groeide mijn duiveltje in die witte boxer daar beneden tot gênante proporties. Gelukkig zag ze niet veel meer dan mijn grijzende slapen. En gelukkig wist ik mezelf met stalen wilskracht weer in het gareel te krijgen. 

Daar gaat ze weer. Er is niks gebeurd. Er mag ook niks gebeuren. Maar soms wil je zo ontzettend geen fysio zijn. Daar gaat ze weer. Met haar taststok opgewekt in de verkeerde hand. Warhoofd. Zal ze wel merken thuis. Tot gauw weer, I. 

Een vrouw die op de schoot van een man zit op een stoel


Het is vier uur. De warmte van de zon begint af te nemen. Dag I. Lieve lekkere I. Het brandje tussen mijn liezen is net voldoende geblust om weer iemand fatsoenlijk te woord te staan. Nog twee polsen te gaan vandaag. Hoi I. Tot gauw weer, I. Jeuzus, nou weer even concentreren, lulletje rozewater. Nee, even niet meer tennissen, meneer T. Ja, en muizen met links, gaat dat? Holadiee, kanten slipje, I. Pfft. Het is ook echt verdomd warm vandaag. 

Pols 2 meldt zich af. Yess. Huisjetoe. Heel even is een koel biertje het centrum van het universum. Maar het is in no time verdwenen. Geen tijd om even te zitten. Er moet nódig een lauwe douche volgen. Hard gewerkt. De stoere schouderknijper heeft zijn momentje verdiend. Mijn schoenen trap ik uit. Veters losmaken is voor watjes. De polo, de boxer en uiteindelijk de slip vliegen macho-stijl over de schouder en twee tellen later geef ik me over aan de klaterende pannenkoek. God bestaat! 

En verdomd, daar is ze weer. Héé hoi, I. Ja, lekker vanmiddag, hè? Wat ben je gaan doen toen je thuis was? Heb je een tuin. Da’s waar ook. Je hebt weleens over je hangmat verteld. En? Heerlijk gaan chillen met een drankje en een muziekje. Onbespied? Hoe lang hield je dat jurkje nog aan? En toen, en toen? Heb je die majestueuze kroonjuwelen van je een streeploos zonnebad gegund? 

Het koele water ruist omlaag langs mijn lang niet verkeerde lijf. En intussen komt tegen de stroom in voor de tweede maal vandaag mijn jongensgereedschap tot leven. Ik sta wijdbeens te genieten van de aanblik van mijn trouwe partner in crime. Hij wil altijd hetzelfde wat ik wil. Ware vrienden. Grappig hoe jongens het altijd over ‘hem’ hebben. Als het goed is, is je slinger je beste kameraad. Kleine Bram zeker van mij. Vrouwen heb ik nog nooit gehoord over ‘haar’. En terwijl mijn knulletje groeit en oprijst, glijdt er een dagdroom over de matglazen douchewand. Ik kan je zien, I. Daar in je hangmat. Jij bent zo’n blij ei met je lijf. Ik merk het aan alles als je bij me bent. Je wilt je aan me tonen, je wilt dat ik je streel met mijn ogen, je wilt zien wat je bij me teweegbrengt en je wilt voelen hoe jouw tepels oprijzen, lieve sensuele verleidster. En nu lig je daar in je hangmat en je denkt aan vanmiddag. En je handen gaan zondig op verkenning langs de plekjes die je zo goed kent en die je altijd weer overrompelen met hun gevoeligheid.

een man en vrouw knuffelen elkaar achter een beslagen ruit


En je fysio staat onder de douche. Mijn handen dalen af, langs mijn keurig strakke buik. Mijn vingertoppen glijden door mijn liezen. Lekker, een beetje knellen met mijn duimen. Mijn bewapening is inmiddels op volle sterkte. Ik vrij mezelf op, nog even alleen in mijn hoofd, met levendige beelden van die hangmat, niet al te ver weg. Die zwoel schommelende cocon waarin je je hebt genesteld en waarin nu vast en zeker je slipje op weg is naar je enkels. Alles héél langzaam en muisstil. Alleen je ademhaling… Je zult niet te lang wachten met jezelf te verwennen. Je vagijntje glinstert van de zoete zaligheden waarvan je droomt. Je linkerhand glijdt moeiteloos langs je fluweelzachte, zinderende lipjes. En onder mijn douche trilt mijn strijdros inmiddels ontembaar onder mijn strelingen. God, dit heb ik lang niet meer gedaan. Ik adem in met lange series f-jes. Wat onaards lekker. 

Op mijn matglazen wand ligt I. zachtjes te kronkelen in haar coconnetje. Haar klitje moet nu in vuur en vlam staan. Ze kent zichzelf zo goed. Ze weet op te bouwen, uit te stellen, zichzelf te tarten, te pijnigen met gesels van lust. Mijn bekken zoekt het ritme waarin ik haar NU zou penetreren. Hier, staand onder mijn douche. Op mijn behandeltafel. Op een chaise longue in het Paleis van Versailles. In een eikenboom. Op een koraalrif op de zeebodem bij Bonaire. Anywhere. Ik dring moeiteloos binnen in haar hunkerende hete lijfje. Ik omklem haar met de volle kracht van mijn armen. Zij plooit haar benen krampachtig om de mijne. Zij kreunt. Ik grom, en samen dansen we naar een allesverzengende climax. 

Lichtelijk verdwaasd sta ik even later met een handdoek om in mijn serre. Tikje onvast, in de namiddagzon. Wat een vak, fysiotherapeut. 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Deze inhoud is beschermd!